اهمیت انتخاب مصالح مرغوب و نظارت بر اجرای نمای ساختمان

ساختمان سازی

در فرایند احداث یک ساختمان در ایران، ارگانها و اشخاص متعددی دست اندرکار هستند و هرکدام نقش خود را ایفا می کنند. کارفرما یا مالک ساختمان مهمترین و تاثیر گذارترین نقش را دارد. اوست که تصمیم می گیرد ساختمان در چند طبقه و با چه مصالح و با چه کیفیتی و با چه افرادی ساخته شود. هرچند که این امر ناشی از ضعف سازماندهی و عدم تاثیر گذاری نهادهای دولتی و قانونی در جایگاههایی است که قرار دارند. بعنوان مثال اگر در یک منطقه مطابق طرح تفصیلی بنایی با ضوابط معینی قابل ساخت است، همواره راههای مختلفی برای دور زدن و تغییر ضوابط ساخت وجود داشته است. مالک با هزینه کردن مبالغی اضافی و به اصطلاح با خرید تراکم، تغییر کاربری و … می تواند از سد ضوابط شهری عبور کند و بنایی با مختصاتی متفاوت با آنچه در طرح های شهری پیش بینی شده است بسازد.

این فرایند معیوب در دیگر عوامل ساختمان نیز به صورت مشابه عمل می کند. به این ترتیب تعهد یا عدم تعهد شخص یا مالک و یا سازنده ای که ساختمان را برای عرضه به بازار می سازد و در مدت کوتاه ساخت تا مرحله فروش مالکیت آن را به عهده دارد مهمترین نقش را در کیفیت ساختمان خواهد داشت.

نکته مهمی که در اینجا وجود دارد این است که به لحاظ قانونی شخص سازنده یا مالک هنگامی که ساختمان ها را به فروش می رساند کلیه حقوق و وظایف خود را به دیگران واگذار می کند و پس از آن هیچکس برای نقش مهمی که در مرحله احداث ساختمان داشته است از او باز خواست نخواهد کرد.

حتما بخوانید :   رنگ بتن چه ویژگی هایی دارد؟

nama

به عنوان مثال چنانچه مالک یا سازنده یک بنا به لحاظ سرعت در اجرا و یا کاهش هزینه اقدام به ساخت بنایی با نمای سنگی بدون رعایت جزئیات فنی نصب نماهای سنگی (مانند اسکوپ کردن، پیچ و رولپلاک، نصب خشک و …) نماید و در مدت ساخت، ناظرین معماری و عمران ساختمان نظارت کافی بر اجرای نما نداشته باشند، پس از اتمام ساختمان و انجام مراحل اداری پایانکار کلیه مسئولیت های ناشی از عدم اجرای صحیح نما برعهده ناظرین و خریداران ساختمان خواهد افتاد و سازنده بنا پس از فروش ساختمان هیچگونه مسئولیتی نخواهد داشت. چنانچه یک قطعه سنگ پس از گذشت یکی دوسال پس از احداث بنا از روی نما جدا شود و موجب حادثه ای برای ساکنین یا عابرین گردد جبران خسارت های جانی و مالی بوجود آمده برعهده مالکین بعدی و مهندسان ناظر احداث بنا خواهد بود. چنانکه می دانیم این با وارد کردن عنصر دیگری به نام مجری ذیصلاح در افراد دست اندرکار ساخت و ساز کشور حل نشده است و آنچنان که شایسته است موجب ارتقا و کیفیت ساختمان ها و کاهش مسئولیت های ناظرین و مالکین ساختمانها نشده است. جالب اینجاست که در این مسئولیت برای مالک تا زمانی خواهد بود که مالکیت بنا را به عهده دارد ولی برای مهندسان ناظر محدودیت زمانی ندارد و تا زمان برپایی ساختمان ادامه خواهد داشت.

nama2

موارد اشاره شده نشان می دهد که حل کردن ایرادات موجود نیازمند اصلاحات مهمی در فرایند ساخت و نظارت بناها است. که به چند نمونه از آنها اشاره می کنیم :

  1. جزئیات ساختمانی استاندارد مورد قبول سازمان نظام مهندسی کشور یا مقررات ملی ساختمان به صورت تمام و کمال و مطابق با پیشرفت تکنولوژی روز بایستی به ناظرین و کلیه مجریان ساختمان آموزش داده شود و به کلیه سازندگان بنا تعهد به اجرای آن گوشزد گردد.
  2. تبلیغ و تاکید به استفاده از مصالح ایمن استاندارد و با عمر مفید طولانی در دستورکار سازمان نظام مهندسی کشور قرار گیرد و لیست مصالح و روش های ساخت مورد تایید به صورت مستمر توسط نظام مهندسی کشور تهیه و اعلام گردد.
  3. عمر مفید ساختمان تعیین شود و مسئولیت های ناظرین محدود به عمر مفید گردد و پس از آن به عهده مالکین قرار داده شود. در این زمینه می توان مشابه معاینه فنی خودرو ها که بایستی هرسال صورت پذیرد، معاینه فنی ساختمانها نیز طی برنامه ای در دستور کار قرار گیرد.
  4. در مواردی مانند نمای ساختمان که کیفیت و ایمنی آن ها علاوه بر مالکین ساختمان ها به عابرین و یا اشخاص دیگری مرتبط است، توجه و دقت دو چندان لازم است. در این توجه ویژه علاوه بر جنبه های ایمنی می توان ضوابط معینی که ناشی از عوامل اقلیمی، سیمای شهری، تکنولوژی های ساخت و … نیز هستند. در دستورکار قرار گیرند که این امر در آینده نتایج بسیار مطلوب شهری در برخواهد داشت و به طور غیر مستقیم موجب بهبود سیمای شهری سکونت گاههای کشور خواهد بود.

خبرنامه ایمیلی !